Hegoak ebaki banizkio
nerea izango zen,
ez zuen aldegingo.
Bainan, honela
ez zen gehiago txoria izango
eta nik...
txoria nuen maite.
Si le hubiera cortado las alas
habría sido mío,
no habria escapado.
Pero así,
habría dejado de ser pájaro.
Y yo...
yo lo que amaba era un pájaro.

Es precioso!
ResponderEliminarLaboa que grande! ^^
ResponderEliminar¿De quién era esto? Me suena muchísimo. O por lo menos la idea me suena muchísimo.
ResponderEliminarEs muy cierto.
Es de Mikel Laboa, cantautor donostiarra. La canción es de 1974.
ResponderEliminarTodo un placer. Hace tiempo que te sigo en silencio... ;)
ResponderEliminarQue cierto.
ResponderEliminarNo podemos cambiar a las personas, sólo esperar que así se queden a nuestro lado.
Un beso, un placer venir a este lugar siempre. Me transmite muchísima calma...
:)
Alucinante conjunto.
ResponderEliminarSimplemente hermoso.
ResponderEliminarhttp://monologosalespejo.blogspot.com/
se dicen y es como una pequeña katharsis.
ResponderEliminarestás de retiro?